Aquarelleren : creëren tussen droom, beeld en emotie

Zo ver ik mij kan herinneren ben ik altijd gefascineerd geweest door papier, potlood, kleur en de mogelijkheden die ze me boden om boeiend bezig te zijn. De intrigerende eigenzinnigheid van de aquarel ontdekte ik pas een kleine tien jaar geleden, maar ze heeft me nooit meer met rust gelaten. Telkens opnieuw verrast ze me met onvoorspelbare effecten die nieuwe wegen voor me openen.

In tegenstelling tot vroeger merk ik dat ik steeds minder de behoefte heb om buiten te gaan werken. Dit heeft enerzijds te maken met een dwingende verplichting voortvloeiend uit een tweestrijdigheid in mezelf : ik ga niet graag alleen "in het veld" werken, verlang naar gezelschap, een babbel, begrip ... maar anderzijds wil ik absoluut rustig en ongestoord kunnen doorwerken zonder afleiding door wie of wat dan ook. Bovendien mis ik te velde steeds de praktische voordelen van mijn "zwoegkamer" : alles is daar immers in voldoende mate aanwezig : papier, water, pigment, penselen, een plat vlak, een ezel, passe-partout, belichting, muziek, stilte... Gemakshalve ben ik dus steeds vaker in mijn "atelier" bezig op basis van meegedragen beelden uit natuur- of woonsites. Ik geniet met volle teugen tijdens "verkenningstochten" - onderweg naar huis - en voel de werkelijkheid - ruik ze - observeer ze - verteer ze als het ware. Alle indrukken laat ik op me inwerken, bezinken in mijn binnenste.

Pas later komt de verwerking, maar dan verrijkt met gevoelens of stemmingen van het moment die het hele proces beïnvloeden : water-, pigment- en bladkeuze, de aanpak, evolutie en afwerking van de aquarel. Ik aanvaard daarbij geen begrenzing : geen potloodlijn of geen opdringerige werkelijkheid  mag me leiden. Iets binnenin bepaalt de creatie. Ik werk van binnen naar buiten, nadat een buitenbeeld me geraakt heeft, me doordrongen heeft. Wat ik zag en wat ik voel, drijft mee met het water en het pigment op het blad en wordt gestuurd door emotie. Ik omschrijf mijn werk dan ook als de visuele syntaxis van het emotioneel omgaan met kleur. Ook ligt het in mijn bedoeling meer dan de werkelijkheid weer te geven. Het werk moet je als toe­schouwer kunnen interpreteren, niet alles is gezegd of uitgebeeld. Daarom wil ik mijn werk niet te gaaf, te braaf, maar vol beweging, contrast of kleurkracht brengen. De grens voorbij, maar toch herkenbaar. Ieder zoekt maar zijn " duiding " van het afgebeelde, maar kijk ... en geniet.

Daniëlle Vandermeulen